June 5, 2014 2

Kampioen zijn is plezant

By in Gedacht

Lieve lezer. Ik ben gestopt met tellen hoe lang het geleden is dat ik nog op deze blog vertoefde. Te lang, mijn elfjes, te lang. Ik zal niet rond de pot draaien: het ontbrak mij de afgelopen maanden doodeenvoudig te vaak aan tijd, en nog vaker aan ouderwetse goesting. Nochtans had ik u bijzonder veel willen vertellen, want mijn leven is nu eenmaal een aaneenschakeling van hoogtepunten. Altijd valt er wel iets te vieren. De ene brochuretekst voor de budget retailketen is nog niet af of er komt alweer een briefing voor een volgende binnen. Feest! Of ik dat niet beu word, elke dag ontbijten met champagne, vraagt men mij weleens. Hoegenaamd niet, antwoord ik dan minzaam, terwijl ik mijn gedachten te rusten leg op het laagje nevel in mijn hoofd en alweer een geniaal idee uitbroed om consumenten vetarme boter aan te smeren. Het schrijverschap, beste vrienden, kent vele vormen.

Maar. Omdat ik ook maar een mens ben, met fouten en gebreken, vergaloppeer ik mij wel eens in bovengenoemd schrijverschap, en waag ik mij tussen het bedenken van taglines voor boter of boerenkool aan – het lef! – een lijntje proza. Schaamteloos, ik weet het. Zo heb ik de afgelopen jaren pardoes twee romans gepubliceerd. En komt er straks een kinderboek aan. Pardon, twee: eentje in zomer, en eentje in het najaar. Gelukkig zijn er mensen, getalenteerder en slimmer dan ikzelf, die ervoor hoeden dat ik mezelf verder belachelijk maak. Deze week schreef ene Mark Cloostermans, op zijn blog onder andere dit over mijn tweede roman, die hij net zoals mijn debuut heel erg slecht vindt: “Misschien is dit het basisprobleem: Valerie Eyckmans wil maatschappijkritiek bedrijven, ontmaskeren, maar de middelen die ze daarvoor gebruikt (karikaturen en misverstanden) zijn gepikt uit de trukendoos van de FC De Kampioenen-scenaristen.”

Lieve lezer! U kan zich voorstellen dat ik me tijdens het lezen van ‘s mans weldoordachte analyse bijna verslikte in mijn coupe champagne. Ten eerste omdat ik niet wist dat ik een probleem had, laat staan een basisprobleem – wat een godsgeschenk, na al die jaren van aanmodderen te ontdekken dat ik een basisprobleem heb! Ten tweede omdat ik nét van een afspraak kwam met een filmproducer die me had gepolst voor een mogelijke samenwerking, wat van deze Mark Cloostermans een zuivere visionair maakte: ik had nauwelijks de hand van de producer geschud, of Mark Cloostermans orakelde al dat mijn boek slechte televisie zou opleveren. Zo’n man is goud waard. Die wil je natuurlijk leren kennen. Dus zocht ik hem op LinkedIn op en wat bleek? Mark Cloostermans is ook een schrijver! Maar dan een echte, zo eentje zonder werk. ‘I am now actively looking for a new outlet’, schrijft hij. Ik kon mijn geluk niet op! Ik mag dan misschien niet kunnen schrijven, maar ik ruik een synergie vanop een kilometer afstand: gesteld dat ik me straks in mijn jeugdige overmoed opnieuw ga voorbijhollen en tóch een scenario ga schrijven, wie gaat dan al die taglines verzinnen voor boter en boerenkool? Komaan, Mark Cloostermans, grijp je kans! Het schrijverschap, beste vriend, kent vele vormen.

 

2 Responses to “Kampioen zijn is plezant”

  1. Hilde vanhees says:

    Sterk!

  2. elise says:

    Wat een prachtige repliek!

Leave a Reply