December 5, 2012 0

Heb je even voor mij?

By in Uncategorized

Misschien weet u het, misschien ook niet, en wellicht interesseert het u gewoon niet, maar uw Dienaar is niet langer een kantoorslaaf. Hoera! Sinds enkele maanden werkt uw Dienaar thuis. Dat heeft zo zijn voordelen – Vrijheid! Werken in pyjamabroek! En soms een trainingsbroek! Met een gat erin! – maar ook zo zijn nadelen. Eenzaamheid bijvoorbeeld, of toch iets dat er op lijkt. Het gebeurt soms dat ik letterlijk niet spreek voor zeven uur ‘s avonds. Rond die tijd komt mijn lief meestal thuis, en wat doet een vrouw die een hele dag niet gesproken heeft, hmm, was will das weib? Klappen natuurlijk. Kletsen, klappen, tateren, noem het zo u wil. Ook ik ben genetisch geprogrammeerd om belachelijk veel te kletsen, en niet altijd op gepaste momenten. Het probleem is dat mijn job, en bijgevolg mijn dag, zich laat samenvatten in twee woorden: tekst kakken (*). Er valt dus weinig te kakelen aan het eind van de dag, of ik moest alfabetisch alle woorden beginnen opsommen die ik ingetypt heb, en wie zou daar wat aan hebben, behalve Rain Man en Jos Brink. Soit. Toen ik mij vanmiddag naar de keuken begaf om een boterham te smeren, onderwijl trachtend niet tegen mezelf of mijn ingebeelde collega’s te kletsen, kreeg ik opeens een geniale inval. Ik zou gaan lunchen. Dan kon ik:

1) tegen de ober of serveerster klappen.

2) eventueel zelfs tegen andere gasten klappen.

3) vanavond iets vertellen aan het lief dat niks met komma’s en punten te maken heeft.

Tripele winst! Trouwe lezers weten inmiddels dat de Commentator dol is op de Libanese keuken. Helaas zijn de Libanese restaurants niet dik gezaaid in ‘t stad, maar dat mag het plezier niet vergallen. Omdat ik zin had in iets nieuws en geen kilometers door de sneeuw wilde ploeteren, trok ik naar ‘t Onschuldig Schaep, bij mijn weten de enige Libanees die ik nog niet geprobeerd heb. U denkt bij een naam als ‘t Onschuldig Schaep natuurlijk spontaan aan gehaktballen in tomatensaus, maar vergis u niet. ‘t Onschuldig Schaep heet tegelijk restaurant Palmyra en serveert Syrische en Libanese specialiteiten, zoals daar zijn: erg lekkere makdoes, middelmatige falafel (**) en ondermaatse sabanegh, voor u objectief geproefd. Dat het eten tegenviel, was echter niet het ergste. Erger waren de stroboscooplichten in de kerstboom en de stem van Frans Bauer die de tuinbonen van mijn bord deden rollen. Een Syrisch restaurant, een kerstboom met discolichten en de greatest hits van Frans Bauer. Wie had durven denken dat een snelle lunch bij de Libanees mij genoeg stof zou opleveren voor een úrenlang betoog over globalisering. Ik kan niet wachten tot mijn lief thuis is.

(*) U zoekt een copywriter? Een redacteur? Een eindredacteur? Een ghostwriter? Een – opgelet, hier komt ‘ie – content manager? Eén adres!

(**) De beste falafel eet u naar mijn mening in Al Wali, een Libanese snackbar in het Empire Shopping Center, dat op zich al een bezoekje waard is, tenminste als u van de vroege jaren ’80 houdt.

 

Leave a Reply