October 23, 2012 2

Ziek zijn doet geen zeer

By in Gedaan

Een dag uit het leven van een zieke Commentator.

Wakker worden. Naar de wekker kijken. Vaststellen dat het bijna half elf is. Denken: fuck, ‘t is al bijna half elf. Eens voorzichtig slikken. Vaststellen dat dat nog altijd een bijzonder pijnlijke zaak is. Denken: fuck, dat doet zeer. Hoofd opheffen. Geen oor dat bonkt. Denken: hoera, mijn oor bonkt niet meer. Opstaan, water drinken, tanden poetsen, douche nemen, aankleden. Een gat ontdekken in mijn favoriete t-shirt. Vloeken. Weten: ik moet het weggooien. Denken: een kapot t-shirt kan altijd van pas komen. Als ik een beerput moet legen of zo. Het t-shirt ondertussen gewoon aanhouden. Trui erover, probleem opgelost. In de keuken staan en niet meer weten wat ik kwam doen. Denken: ik zou thee met citroen moeten drinken. Vervolgens koffie zetten. Laptop openklappen. Facebook checken. Weer drie klein mannen geboren. Denken: wat een tijdverspilling toch, al die sociale media. Een uur later nog altijd op Facebook zitten. Maag horen rommelen. Me herinneren dat ik nog moet ontbijten. Boterhammen met een dikke laag honing eten. Honing is goed voor de keel. Een half uur later mottig zijn van de suiker. Naar de badkamer gaan om de was te sorteren. In de badkamer komen en niet meer weten wat ik kwam doen. Mezelf in de spiegel zien. Denken: fuck, zeg. Een speldje in mijn haar steken. Het er weer uithalen. Het speldje aan de andere kant steken. Denken dat dat beter is. Terug naar beneden gaan en laptop weer openklappen. Doel: coole kapsels zoeken. Na drie kliks al afgeleid zijn. Beetje netbanken. Mails versturen. Bedenken dat ik voor het avondeten moet zorgen. Forel uit de diepvries halen. Recept opzoeken met forel. Een kapsel vinden. Zien dat de zon schijnt. Naar buiten gaan. Na twee minuten jas en trui uittrekken omdat het drieëntwintig graden blijkt te zijn. Het gat in de t-shirt opnieuw opmerken. Denken: ik hoop dat ik niemand bekend tegenkom. Iemand bekend tegenkomen. Meteen zelf beginnen over het gat, kwestie van de ander voor te zijn. Naar de winkel gaan. Citroenen en thee kopen. Weer naar huis gaan. Thee in de kast opbergen, citroenen in de ijskast. Koffie zetten. Melk morsen. Denken: nu weet ik het weer, ik ging de was doen. Naar de badkamer gaan. Onderweg een verdwaald potje nagellak en een haarelastiekje meegrissen. Mijn kant van de badkamerkast beginnen reorganiseren. Een staaltje met een gezichtsmasker vinden. Masker opdoen. Masker weer afdoen. Een stokoud doosje met vier kleuren oogschaduw terugvinden. Mezelf beginnen schminken. Erbij lopen als Crusty the clown. Merken dat de keelpijn erger wordt. Dafalgan slikken. Op de zetel gaan liggen met een boek. In slaap vallen na twee zinnen. Wakker worden. Naar de klok op de digicorder kijken. Vaststellen dat het zes uur is. Denken: fuck, ‘t is al zes uur. Lief horen thuiskomen. Vergeten dat ik eruit zie als Crusty, melk op mijn broek heb en een gat in mijn t-shirt. Op mijn dooie gemak wat koken. In mijn nopjes zijn met de cuisson van de forel. Afruimen. Televisie kijken. Vroeg gaan slapen. Naar de badkamer gaan om tanden te poetsen. Crusty the clown ontdekken in de spiegel. Heel hard verschieten. Gezicht wassen. Handdoek vol goedkope schmink in de wasmand mikken. Denken: ha ja, ik ging de was doen. Dafalgan nemen. In coma vallen.

Serieus, wat is er eigenlijk zo erg aan een snotvalling?

 

2 Responses to “Ziek zijn doet geen zeer”

  1. Heerlijk hilarisch deze beschrijving en zo herkenbaar!
    Ik heb goed gelachen. Dank je voor dit mooie cadeautje!

  2. Stephanie says:

    Hey, dit doet me keihard denken aan mijn studentenjaren. Mooie tijd was dat. En daar ben ik dus maar een snotvalling van verwijderd? Merci voor de tip!

Leave a Reply