August 21, 2012 0

De parabel van de jood en de boot

By in Gedaan, Gedacht

De Commentator heeft vakantie. HOERA! Alle tijd van de wereld om te genieten van de straatwerken die GISTEREN zijn aangekondigd, vanochtend om 7u van start zijn gegaan en TIEN dagen lang zullen duren. HOERA! Mezelf aan een van de bulldozers voor mijn deur ketenen vond ik wat veel gedoe zo vroeg op de ochtend, dus besloot ik na een kop koffie en wat routineus gevloek maar eens naar de Badboot te fietsen. Het grootste drijvende zwembad ter wereld, of zoiets. Ik had zelfs braaf online een ‘slot’ gereserveerd, het allerlaatste volgens het boekingssysteem, van 10u30 tot 11u30. Zwemmen ging ik doen, zwemmen tot ik geen Phelps meer zou kunnen zeggen. Het grootste drijvende zwembad ter wereld blijkt echter een plonsbadje te zijn. Waar je je paspoort moet afgeven en na precies een uur het water uit gejast wordt. Daar had ik bepaald geen zin in, dus ben ik onverrichter zake teruggekeerd, om wat te gaan joggen in het stadspark. Joggen zou ik doen, en dat deed ik ook. Mijn humeur klaarde met elke kilometer op. Lieflijke vogeltjes, ruisende bomen, niemand die je paspoort vraagt: hoera. Een oude chassid lachte me van op een bankje breed toe, en ik lachte breed terug. Tot ik de chassid op het bankje eindelijk kruiste, hij zijn duim in de lucht stak en riep: ‘Good! Trying to lose weight. Good!’ (…) Kent u die scène uit het fantastische kinderboek Matilda, waarin mevrouw Bulstronk de kleine Lavendel aan haar twee vlechten over de speelplaats slingert? Terwijl mijn fantasie op hol sloeg en mijn lijf op een sukkeldrafje verder liep, vroeg ik me af hoever ik de lachende jood zou kunnen slingeren. Misschien wel tot op het Eilandje, recht in een of andere drijvend zwembad. Kwestie van de boot niet te missen.

 

Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply