July 20, 2011 0

Het mooie kotsende meisje

By in Gegeten, Gezien

Uw dienaar heeft ooit gekotst voor het raam van Bar Tabac. Dat kwam zo. Ik was uit eten geweest met een vriendin, en had een vegetarisch stoofpotje met tofu besteld – ik was in die tijd een salonvegetariër, iets waarvoor ik me diep schaam, niet in het minst tegenover de dieren. Om maar te zwijgen over Michel Vandenbossch. En avant. Tegen de tijd dat ik van het noord naar het zuid was gefietst, had de tofu besloten om de omgekeerde route te nemen, zodat ik nauwelijks mijn fiets had vastgemaakt of mijn maaginhoud lag al op de grond. Het was een beschamende vertoning – je hebt cafés met grote ramen, cafés met heel grote ramen en dan heb je Bar Tabac. Dat café, beste lezer, IS een raam, waar toevallig een tapkast achter staat. Er staan vaak veel mensen achter dat raam. Die al eens graag naar buiten kijken. Daar stond ik dan, de tofu uit mijn lijf te kotsen, met een dertigtal ogen op me gericht. Terwijl ik eigenlijk heel luid wilde roepen ‘dat ik vervallen tofu gegeten had en dat de mensen zeker niet moeten denken dat ik dronken was want dat was ik in het geheel niet!’ Maar dat ging dus niet. Praten en kotsen tegelijk, bedoel ik. Echt, u probeert het beter niet. Soit, de vriendin heeft me nog een watertje gebracht, en het restaurant is niet veel later opgedoekt, maar ik was voor het leven getekend. Tot een paar weken geleden. Ik zat met enkele vrienden op het terras van het Grieks Huis aan de Vlasmarkt, een restaurant dat – laten we eerlijk zijn – interessanter is om zijn binnentuin dan om zijn keuken. Een paar tafeltjes verderop zaten twee vrouwen van een jaar of vijftig, omsingeld door een indrukwekkend collectie lege cocktailglazen. Ze waren laveloos, wat een tragikomisch tafereel opleverde, eentje met een behoorlijk gestoorde motoriek. Ik bekeek het tafereel geamuseerd, tot een van de vrouwen begon te projectielbraken, hetgeen ik hilarisch vind in Little Britain, maar ronduit ranzig als ik net een dolmadakia in m’n mond heb gestoken. Rijst. Brokken. Lauw. U snapt het wel. Nog frappanter dan het projectielbraken – dat overigens met intervallen gebeurde, vond ik de reactie van het personeel. Of eerder, het gebrek daaraan. Ach, misschien is het in Griekenland de normaalste zaak van de wereld dat je op een drukbezet terras rustig een potje aan projectielbraken doet, wie zal het zeggen. Hoe dan ook, nadat de vrouwen de rekening hadden betaald, hetgeen een half uur duurde, en op hun fiets (!) waren geklommen, wat nog eens een half uur in beslag nam, vond ik de tijd rijp om mijn demonen onder ogen te komen. Dus is uw dienaar dapper richting Bar Tabac gewandeld. Niemand keek vreemd, de dolmadakia bleef netjes op zijn plaats en toen ik vertrok, was de stoep nog steeds brandschoon. Ik hoop dat ik de twee dronken lorren nog eens tegenkom. Ik zou ze tegen mijn borst drukken en zeggen dat het allemaal niet zo erg is. Op voorwaarde dat ze niet beginnen projectielkotsen, natuurlijk.

Tags: , , , , , , , , ,

Leave a Reply