June 21, 2011 1

Wie het schoentje past (2)

By in Uncategorized

De aandachtige lezers onder u herinneren zich misschien de hikkende schoenverkoopster nog, die de Commentator de voorbije winter vrolijk in het gezicht hikte – ik fris uw geheugen bij deze graag even op. Welnu, laatst was de Commentator toe aan een paar schoenen van het luchtige genre, en kwam daardoor opnieuw in contact met een Bijzondere Winkeljuffer. Zoals dat gaat in een schoenwinkel, vroeg uw dienaar aan het winkelmeisje of ze zo vriendelijk wilde zijn het gewenste paar schoenen in een andere maat te presenteren. Dat wilde ze. Ze ging weg en kwam terug. Met een schoendoos. Ze hikte daarbij niemand in het gezicht. Alles verliep zoals het hoorde, kortom. Tot het meisje het deksel van de doos nam om er een schoen uit te nemen, en die schoen pardoes tegen de grond flikkerde. Op zich niet vreemd: het leven is nu eenmaal een zaak van vallen en opstaan. Wat wél gek was, was dat het meisje in het geheel geen aanstalten maakte de schoen op te rapen. In de plaats daarvan keek ze schaapachtig naar ondergetekende en bracht volgende conversatie op gang:

Meisje: Zou u die schoen kunnen oprapen, alstublieft?

Commentator: Pardon?

Meisje: Zou u die schoen kunnen oprapen? Ik kan niet bukken.

Commentator: Euh, natuurlijk. (bezorgd) U bent toch niet gekwetst?

Meisje: Nee, mijn broek is te smal.

(…)

Echt gebeurd. Zeg nu zelf: daar zakt je broek toch vanaf.

One Response to “Wie het schoentje past (2)”

  1. koop says:

    Ik verwed er een maandloon op dat de verkoopster Shania heette.

    intussen: een roman ‘Mijn Leven als Schoenenverkoopster’, dan wel een telenovelle ‘Het Leven Zoals het is: schoenwinkel’ dringt zich op.
    Start met schrijven, nu!

Leave a Reply