February 15, 2011 3

Wie het schoentje past…

By in Gekocht

Een paar weken geleden. De Commentator was al geruime tijd toe aan een nieuw paar schoenen en dook in een bui van zelfdestructie op een zaterdagmiddag de stad in. Enkele bijna-kopstoten en een handvol vermorzelde chihuahua’s later paste uw dienaar een puik paar laarzen in een schoenwinkel, waar een meisje wat glazig voor zich uit stond te staren, onderwijl luid hikkend. Verkoopsters die in een boetiek glazig staan te hikken, daar wil de Commentator natuurlijk het fijne van weten. Ik nestelde mij in één van de luxueuze stoelen die in de boetiek stonden en staarde lang en indringend naar het meisje, teneinde haar blik te vangen. Het werkte. Niet alleen draaide ze na slechts een minuut of zes haar hoofd in mijn richting, ze scheen zich zelfs te herinneren waarom ze daar ook alweer stond –om te werken – en kwam mijn richting uitgesloft. Ze vroeg of ze mij kon helpen, en hikte daarbij pardoes in mijn gezicht. Voorwaar een bijzondere ervaring. Nooit eerder werd ik in het gezicht gehikt, al helemaal niet in een schoenwinkel. Het meisje keek me onbewogen aan. Schijnbaar zag zij er geen graten in om in mensen het gezicht te hikken. Een beetje beduusd, maar vooral geïntrigeerd stak ik een laars  in de lucht, en vroeg haar of er nog een paar in mijn maat was. Ze zou eens gaan kijken, zei ze. Waarop ze terugkwam met een rechterlaars die in het geheel niet leek op de linkerlaars die ik in mijn hand hield. Ze vloekte. ‘Fuck’, klonk het, en ze hikte opnieuw in mijn gezicht. Bij de derde poging was het raak. De laarzen gingen in een doos, de doos ging naar de kassa en het meisje nam al hikkend afscheid. Jammer, ik was net aan haar gewend geraakt. Haar collega, die op zalvende toon een half maandloon aftroggelde, hikte niet. Pas bij het buitengaan merkte ik dat er naast een paar laarzen ook een fles Jacob’s Creek Sparkling in de tas zat. Een aardigheidje van de boetiek. Ik keek nog even om naar het hikkende meisje, die alweer de stockruimte indook. Ze kon dan wel geen bruin van zwart onderscheiden, ze vond blijkbaar blindelings de weg naar de bubbels. Professionaliteit kent vele vormen.

Tags: , , , , , ,

3 Responses to “Wie het schoentje past…”

  1. stephanie says:

    En: zat de schroefdop nog vast op de fles?

  2. koop says:

    Nnnnnnnnice one. Primus inter pares: van alle (gesmaakte) Commentator-stukjes vond ik deze het best. Overhandigen die Pulitzer Prize.
    Hic et nunc.

  3. [...] nog, die de Commentator de voorbije winter vrolijk in het gezicht hikte – ik fris uw geheugen bij deze graag even op. Welnu, laatst was de Commentator toe aan een paar schoenen van het luchtige genre, [...]

Leave a Reply