September 15, 2010 1

Joost mag het weten

By in Gedacht

Ik heb de afgelopen zomer nogal wat uren gesleten op het terras van Vitrin, een cafeetje op de Marnixplaats dat ik eerst maar niks vond, en dan weer alles. Hoe gaat zoiets. Ooit woonde ik op de Marnixplaats. Toen het nog gewoon een domme rotonde was, met een standbeeld dat aanhoudende ondergescheten werd door ranzig pluimvee van allerlei allooi. De Marnixplaats en ik, dat was meteen raak. Ik was gedumpt door mijn lief, ging op zoek naar een appartement en vond als bij toverslag het ideale krot om in gepaste stijl weg te kwijnen van liefdesverdriet. Hier en daar een tegel van de muur, genoeg barsten in het plafond om urenlang naar te staren, piepende trams, en af en toe een pianoconcert van Joost Zweegers, mijn toenmalige buurman. Op elk moment van de dag miserie, kortom. Heerlijke tijden waren het.

Misschien heeft het iets te maken met het vallen van de bladeren, maar toen ik gisteren langs het inmiddels opgeknapte standbeeld liep, werd ik overvallen door een zekere tristesse.  Ondertussen is de Marnixplaats een bastion van hippe bars en restaurants, waar weinig tot niks op aan te merken valt, ze lopen allemaal netjes in de pas. Mijn oude appartement is ook niet meer. Sinds vorige week huist er een galerie. Ook een hip geval. Zo eentje van de interdisciplinaire soort. Kijk, de Commentator is helemaal voor vooruitgang. Maar mag het ook eens iets minder zijn? Soms maken een paar barsten het plaatje gewoon interessant, weet u. Hoe gaat zoiets.

Tags: , , , , , ,

One Response to “Joost mag het weten”

  1. Marion says:

    Applaus! Zéér groot gelijk!

Leave a Reply