July 28, 2010 5

Zeg Jos, wat heb jij d’erop?

By in Gegeten

In de nasleep van mijn kennismaking met de pastrami sandwich vroeg ik me onlangs af hoeveel broodjes smos kaas en aanverwanten de gemiddelde Vlaming per jaar verorbert. Ontstellend veel, wellicht. Zelf trekt de Commentator – overdag een ordinair kantoorslaafje, zoals reeds eerder vermeld – des ochtends regelmatig de messen om een paar volkoren boterhammen te lijf te gaan met diverse soorten toespijs. Eigengereide boterhammen hebben tal van voordelen, ziet u. Om te beginnen is er de positieve invloed op lijf en leden, alsook op het banksaldo. Daarbovenop zijn boterhammen uitstekende bondgenoten in de alledaagse sociale oorlog die op het gemiddelde kantoor woedt. Zo loop je met een ouderwetse boterham aanzienlijk minder risico om vette klodders mayonaise op je broek te morsen, of je baas aan te spreken met een halve krop sla tussen je tanden. Mensen met klodders mayonaise op hun broek worden immers veelal niet serieus genomen. Mensen met een halve krop sla tussen hun tanden nog minder. Tenslotte levert een boterham altijd een mooi aanknopingspunt voor een ongedwongen praatje op de werkvloer. Men zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: joepie, vandaag heb ik salami tussen mijn boterham. Geheid dat er dan iemand zegt: Bah, ik lust geen salami. Of: Lekker, zo’n stukje salami. Of: Salami? Dat zakt recht naar je billen! En hup, de trein is vertrokken. Alras ontspint zich een geanimeerd gesprek tussen collega’s, waarvan u het blakende middelpunt bent. Nu, omdat verandering van toespijs doet eten en het arsenaal aan broodbeleg waarover gediscussieerd kan worden niet onuitputtelijk is, gaat uw dienaar soms ook gewoon lunchen. Niemand is perfect. Gisteren trok ik nog eens ten velde. Ik had al twee weken een tentje in de smiezen dat me het water in de mond deed lopen. In de Scheldestraat, op de plaats waar tot voor een half jaar de pop-up bar Zeitlich II zat, zit sinds twee weken Lemon & Garlic. Een charmante, kleurrijke ‘middle’terranean shop’ met Libanese, Marokkaanse en Turkse specialiteiten. Het principe is even eenvoudig als efficiënt. In een koeltoog staat de oogst van de dag netjes uitgestald, van koude en warme mezze over salades tot de meer substantiële hap. Je kan ter plaatse eten of gerechten afhalen. Ik ben bijzonder tuk op de Libanese keuken, en had hoge verwachtingen, die allemaal werden ingelost. Aardig kader, aardige bediening, aardige rekening en Heel Erg Lekker. De eigenaar bracht samen met de rekening overigens heuglijk nieuws: binnenkort opent hij in het aanpalende pand een bakkerij. Libanese boterhammen! Man, dat wordt scoren straks, tijdens de lunchpauze.

Tags: , , , , , , , , , ,

5 Responses to “Zeg Jos, wat heb jij d’erop?”

  1. koop says:

    In de nu al maanden aanslepende zoektocht naar de identiteit van De Commentator kunnen we ons inmiddels beperken tot het vissen in de vijver van ‘kantoorslaafjes met voorliefde voor salami en met een collega die luistert naar de naam Jos’.

    Slechts een kwestie van dagen en de ontmaskering volgt.

  2. De commentator says:

    Een aandachtige lezer, quoi! Ik bewonder uw opmerkzaamheid maar moet u teleurstellen, beste meneer/mevrouw Koop. De Jos in de titel verwijst naar een personage uit het heerlijke ‘debiteuren crediteuren’ uit de reeks Jiskefet. Nooit gezien? Eén woord: YouTube. Of zijn dat er twee? Dat ellendige Engels ook…

  3. koop says:

    Helaas, alweer een streepje populaire cultuur uit uw ongetwijfeld rijke arsenaal aan culturele referenties dat bij ondergetekende barbaar in dovemansoren valt, vrees ik.

    Par contre, in de categorie “uitspraken en zegswijzen met mannelijke voornaam uit tv-programma’s uit de Lage Landen” wringt “En wat hebben ze gewonnen Pierre” zich naar voren op in mijn hersenkoker. Maar een kleine kans dat ik hiermee hoog scoor in de credibiliteitslijst.

  4. Bedankt voor de info.Ik heb graag broodjes, nam nam lekker!

  5. Tawanna Cima says:

    njam, geef mij maar een boterham.

Leave a Reply