April 29, 2010 0

Dag en bedankt

By in Gedaan, Gedacht, Gehoord, Gezien

Laatst zat ik te tafelen met een oude klasgenote die de voorbije twee jaar in New York heeft gewoond. Van alle fijne dingen aldaar liet ze zich vooral de uitmuntende service welgevallen, vertelde ze. Ze was die dag voor het eerst sinds ze weer in Antwerpen was, gaan shoppen, en was diep verontwaardigd door het gebrek aan interesse dat het personeel in haar toonde. Het mag gezegd, Amerikaners weten hoe ze iemands kont moeten kussen. De eerste keer dat ik in de States was schrok ik me een aap telkens iemand ‘Hi, how ARE you?!’ in mijn gezicht brulde, zich vervolgens dolenthousiast voorstelde met naam en toenaam, en me bijna hysterisch toelachte  dat ik maar een gilletje moest geven als ik iets nodig had. De laatste keer schrok ik al iets minder hard en bedacht ik me zelfs hoe fijn het zou zijn als het zuurdesemwijf van de bakker waar ik al jaren gemiddeld drie keer per week een klein volkoren koop, nog maar een fractie van dat enthousiasme zou tentoonspreiden. Ze zou niet eens moeten vragen hoe het met me gaat: ik zou al ontroerd zijn als ze mijn bestaan zou erkennen. Me aankijken terwijl ze mijn brood op de toonbank knalt. Glimlachen als ze mijn muntjes in haar kassa ramt. Misschien zelfs een ‘dag en bedankt’, in een jolige bui. Mocht ze die ooit hebben. Overigens, bij uitbreiding zou ik het fijn vinden als iederéén waar ik iets koop of consumeer een beetje meer zijn best zou doen. Ik illustreer mijn pleidooi even. Ik ging vorige week naar een optreden van Kraak en Smaak, in het Felixpakhuis. Op de kaartjes stond: ‘aanvang 21u’. Omdat ik niet geloof in fashionably late komen parkeerde ik om vijf voor negen mijn fiets voor de deur. De zaal was voor de gelegenheid aangekleed met witte leren sofa’s, gladde obers en gedempte sfeerlichtjes. Het geheel had een beetje de allure van een New Yorkse jazzclub, stelde ik opgetogen vast. Helaas bleken de obers niet op de hoogte van het thema:

Ik: Een pintje, alstublieft.

Barman: We zijn nog niet open.

Ik: Pardon?

Barman: We zijn nog niet open.

Ik: Hoe laat gaan jullie dan open?

Barman: Negen uur.

Ik: Het is twee voor negen.

Barman: Tja, kan ik ook niks aan doen.

(…)

Ik: Luister, EIKEL. Ik weet ook wel dat niemand, en zéker jij niet want daar ben je te ACHTERLIJK en te LELIJK voor, de tijd kan manipuleren. Maar daar gaat het niet om, ETTERLUL. Het punt is dat ik dorst heb en jij, TOTAAL TERECHTE TYFUSLIJDER die je bent, niet moet ZEIKEN en je job moet doen. Dus haal nu maar snel die LUIE SCHURFTPOTEN uit je broekzakken, neem een glas en vul het met bier. Okee? Denk je dat je dat kan? He? DENK JE DAT JE DAT LUKT?!

Dacht ik. Twee minuten later probeerde ik het nog eens. Ik kreeg een pintje en zei ‘dank je’. Integreren, heet dat.

Tags: , , , , ,

Leave a Reply