April 7, 2010 1

Eerlijk duurt het langst. Soms.

By in Gegeten

Omdat een mens af en toe eens buiten zijn comfortzone moet treden, zakte ik gisteren af naar Gent om er een hap te eten, een concert mee te pikken en me ervan te vergewissen dat het gras niet groener ziet aan de overkant. De aandachtige lezer weet ondertussen dat eten ten huize Commentator een ernstige zaak is. Het was dus niet louter toevallig dat de keuze op Il Mezzogiorno viel, een klein Siciliaans restaurantje op de Baudelokaai dat op heel wat bijval kan rekenen van lokale bewoners, die het etablissement  vaak als ‘sympathiek’ en ‘eerlijk’ plachten te omschrijven. De kaart las vlot en veelbelovend, en draaide uit in het voordeel van de pasta van de dag: spaghetti alla crema di gamberi con funghi e rucola. De serveerster, een aardig jong meisken, herhaalde bij het opnemen van mijn bestelling luidop dat ik ‘spaghetti met een crème van garnalen, champignons en rucola’ wenste, en keek me even aan voor ze overging tot noteren, alsof ze wou checken of ik al dan niet linguistisch gehandicapt was. Sympathiek. Een half uur later kreeg ik een royale portie pasta in een plasje kookvocht dat vaagweg naar garnalen smaakte. Bovenop lagen twee blaadjes rucola, en middenin het kluwen speelden een paar schijfjes champignons verstoppertje. Nu ben ik, vooral wat de Italiaanse keuken betreft –en bij uitbreiding de Siciliaanse- een fan van eenvoud, maar hoezeer ik ook het kookvocht dat voor een crema moest doorgaan in mijn mond liet walsen: het gewenste smaakspektakel bleef uit. Halfweg de maaltijd besloot ik alsnog tot actie over te gaan en riep het aardige meisken. Toen gebeurde er dit:

Ik: – Heeft u misschien een beetje parmezaanse kaas?

Meisken: (bijt op lip) – Euh. Wat bent u aan het eten?

Ik: -De pasta van de dag.

Meisken: – Oei, die is met vis. Nee, dan kan ik u geen kaas geven.

Ik: (bijt op tong) – Pardon?

Meisken: – Mag niet van de chef.

Ik: -Waarom niet?

Meisken: -Hij zegt dat het de smaak van zijn gerechten verpest.

Ik: –Wélke smaak?

Meisken: -Euh. De, mmm, algemene smaak? (korte, pijnlijke stilte) Sorry, he.

En weg was ze. Een kwartiertje later ruimde het meisken blijgemoed mijn nog halfvolle bord af. Ze vroeg of het gesmaakt had. (…) Il Mezzogiorno, dames en heren. Eerlijk? U mag gerust zijn. Sympathiek? Tja. Alles is relatief.

Tags: , , ,

One Response to “Eerlijk duurt het langst. Soms.”

  1. Caroline says:

    Zwaar overschatte en veel te dure tent. Dat roep ik al jàren, maar niemand in Gent die luistert!

Leave a Reply