March 17, 2010 2

McPepa met frietjes

By in Gedacht, Gedronken, Gezien

Afgelopen zondag slurpte ik van een kopje koffie in brasserie Gustav, het ooit zo legendarische opera-café dat in 1907 de deuren opende, vervolgens een stille dood stierf, en vorig jaar door horecatycoon Vinko Pepa in al zijn glorie hersteld werd. Laat ik er geen doekjes om winden: hoewel dergelijke moedige onderneming een welgemeende bravo verdient, ben ik een tikkeltje teleurgesteld afgedropen. Ben ik slecht bediend? Nee. Smaakte de koffie naar afwaswater? Nee. Liepen er ratten? Hoegenaamd niet. Ik had gewoon… méér verwacht. Kijk, er was een tijd waarin meneer Pepa het epitoom van cool was. De man smokkelde eigenhandig een stukje Barcelona, Berlijn en New York de stad in (waarvoor dank!) en wist vriend en vijand jarenlang te verbazen met verrassende locaties, verfrissende interieurs en een toegankelijke menukaart. Brasserie Gustav serveerde me helaas, net zoals restaurant Primo op de Dageraadplaats, een perfect gegaarde déjà-vu. De zaak draagt, door alle authenticiteit heen een overduidelijke Pepa-stempel. De aankleding, de uniformen, de gerechten, de prijzen (2 euro voor een gekookt ei? Komaan. In Het Licht der Dokken is het elke dag Pasen, gratis en voor niks!)… het schrééuwt allemaal prefab Pepa. Niks mis met een handelsmerk, McDonald’s is er ook groot mee geworden. Maar van stempel naar stigma is slechts een kleine stap. En niemand zit te wachten op een McPepa met frietjes. Toch?

Tags: , , , , ,

2 Responses to “McPepa met frietjes”

  1. Stef Eyckmans says:

    ben wel geïnteresseerd in dat gratis ei, waar is dat Licht der Dokken precies?

  2. De commentator says:

    Meneer heeft smaak! Van zodra ik voel dat de lezers van Altijd Commentaar er klaar voor zijn, zal ik met plezier een bescheiden essay schrijven over het onvolprezen Licht der Dokken.

Leave a Reply