March 4, 2010 2

Job en Jos

By in Gedaan, Gezien, Uncategorized

Als je een zwart brilmontuur draagt en af en toe wat jazz in je Bang & Olufsen mikt, is de kans groot dat je wel eens van Studio Job hebt gehoord. Voor al de rest: Studio Job is de optelsom van Job Smeets en Nynke Tynagel, twee Ollanders die door Wallpaper én Time Magazine tot de belangrijkste designers du jour worden gerekend. Tot voor kort moest de Kunstminnende Mens naar pakweg Milaan vliegen om een van hun creaties te kunnen bekijken, maar sinds een maand of twee kan je gewoon naar de Begijnenvest sloffen, in wereldstad Antwerpen -waar anders. Hoewel Studio Job in een gigantisch pand huist, wijst niks op het bestaan ervan, zodat je er voor je het weet voorbij loopt. Zoals ik gisteren deed. Waardoor ik een paar huizen verderop voor een slordige etalage belandde waar in grote letters ‘koffie-kletsen-kunst-koeken’ op de etalage prijkte. Verrukt door zoveel alliteratie, drukte ik mijn neus tegen de ruit om binnen te gluren, tot de deur openzwaaide en een onstuimig manspersoon met een mond vol appeltaart me uitnodigde een kijkje te komen nemen. Hij stelde zich voor als Jos De Laet en ik geloofde hem. Jos De Laet, die onder het alias ‘Kiddo’ kunst maakt, bleek een spraakwaterval te zijn en onderhield me een uur lang over zijn plannen en ambities. Eén daarvan was een creatief platform creëren in zijn woonkamer, waar we ons op dat moment bevonden. De etalage bleek namelijk gewoon zijn vensterraam. Omdat Jos De Laet een man van daden is, heeft hij de afgelopen maanden zijn hele huis omgeturnd tot een ruimte waarin alles mag en kan. De laatste zaterdag van maart opent Kunsthof, met de ‘k’ van koffie, kletsen, kunst en koeken. Gaat dat zien, want Kunsthof belooft een gezellige boel te worden. Er zullen workshops zijn, je kan een boek lezen in de tuin en als je je dreigt te vervelen, weet Jos De Laet vast nog een anekdote of 100: de man is een wandelende eenakter. Soit. Ik nam afscheid van Jos en dribbelde vrolijk naar Job, klaar om van mijn sokken geblazen te worden. Dat werd ik… helaas. Bij Studio Job geen open deur, en geen appeltaart. Wel een bel en een intercom met camera, en een man met een zwart brilmontuur die bedenkelijk naar je afgetrapte sneakers kijkt. Ook al loop je heel stil en blijf je minstens op een meter afstand van de spullen die er staan. Mooie spullen, dat wel. Maar hoe hard ik ook mijn best deed om me comfortabel door de ruimte te bewegen, ik bleef een olifant in een porseleinen kast. Ik weet niet wie opgeluchter was toen ik tien minuten later weer op straat stond: de Bedenkelijke Man of ikzelf. Binnenkort zijn Viktor & Rolf te gast bij Job. Nog meer mooie spullen dus. Maar het ene creatieve platform blijkt het andere niet te zijn. Dus ik dénk dat ik m’n baljurk voor een keertje in de kast laat hangen. Misschien slof ik nog wel eens richting Kunsthof. Op m’n sneakers.

Tags: , , , , , ,

2 Responses to “Job en Jos”

  1. an says:

    Hah, ik zou op eerste zicht ge-jobt willen worden, maar bij nader inzien lijkt ge-jost worden inderdaad een leuker alternatief .. Nice piece!

  2. De commentator says:

    Dank! Geloof me, soms moet een mens gewoon eens gejost worden…

Leave a Reply