February 22, 2010 0

Het is groen en het stinkt / swingt*

By in Gedacht, Gedronken

Ik heb een zwak voor de Vrijdagmarkt. Op zwoele zomernachten proef je op het terras van Bar 2 geheid een zweempje Parijs – als je maar genoeg Ricard drinkt. In de herfst, als de bladeren van de bomen vallen en je een brok melancholie in de keel krijgt, zit er altijd wel een krasse knar in café Corso met wie je schaamteloos nostalgisch kan worden over pils van dertig frank. Des winters kan je je dan weer naast de kachel in de Roscam verschalken, vergeefs de aandacht van de nukkige serveerster proberen te trekken en je een snauw later troosten met de gedachte dat het écht altijd erger kan. En deze lente… kan je de geur van hoop en nieuw leven opsnuiven in café St. Michel, een charmant kroegje dat nét zijn deuren opende op de grondvesten van wijlen café De Fiets. Het is er best gezellig en er hangt een gezonde mix rond van mensen die grote ruiten en kleine ruiten dragen. Dat de geur van nieuw leven doordrenkt is van nicotine, moet je maar voor lief nemen. Na er een avond verwijld te hebben, heb ik sterke vermoedens dat de gevel niet zomaar groen geverfd werd, en het café niet toevallig St. Michel werd gedoopt, maar dat het hele ding een bakstenen ode is aan de Moeder aller sigaretten. Nu ja, prima hoor, mocht het zo zijn. Tenslotte maakte niemand minder dan Bobbejaan Schoepen ooit reclame voor ze, met de onevenaarbaar slimme slogan ‘Ik rook St. Michel, en stel het wel.’ De brave man wordt dit jaar 85. Okee, hij kreeg kanker, maar laten we niet over details vallen. Dus, over naar de samenvatting. Het is groen en het stinkt? Café St. Michel. Het is groen en het swingt? Café St. Michel!

*Het leven is geven en nemen, mensen. Zélfs op de Vrijdagmarkt.

Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply