April 27, 2012

Keep it Real

By in Gedronken, Gezien

Man, man, man. Ik had mezelf een Vuile Week beloofd als ik de Ten Miles tot een goed einde zou brengen. Een Vuile Week is een week waarin alles gepermitteerd is, wat betreft lichaamsvervettende spijs en drank. Vooral drank eigenlijk. Brol eten doet de Commentator omzeggens zelden tot nooit. Soit. Zo gelopen, zo gedaan. Weet u wat tien keer zo vermoeiend is als 16 kilometer joggen? Een Vuile Week. Dinsdag naar de Cantaloop, woensdag naar ‘t Oud Arsenaal en de Duifkens, donderdag naar de Plaza Real, en ‘s morgens, hoppa, naar het werk, vol arbeidsvreugde. Of toch iets dat daarvoor moet doorgaan. In de Plaza Real stikte het trouwens van de hipsters. Weet u wat hipsters tegenwoordig doen? Een babyfoon op de toog zetten. Gisteren, ergens tussen de laatste en de allerlaatse pint, zag ik er de branie nog van in. Vandaag kan ik alleen maar hopen dat ze ook echt kinderen hadden, die hipsters met hun babyfoon. Misschien zijn babyfoons gewoon de nieuwe Tamagochi’s. Of zoiets. Ik bedoel maar. Hipsters, het zijn kapoenen, jong.

Geef commentaar

Tags: , , , , , ,

April 15, 2012

Vogels voor de kat

By in Uncategorized

De Commentator gaat graag op café. Noem het een hobby, quoi. Liefst bezoekt uw dienaar een estaminet met een respectabele leeftijd, waar de groeven in het gezicht van de waard meer inhoud hebben dan de spreuken boven de toog. Het soort gelegenheid dat stug trouw blijft aan vervlogen tijden. Met lambriseringen, een zwart-witte tegelvloer, sanseveria’s in het raam en een spaarkas. En een dierennaam, als het even kan – cafés met een dierennaam blijken doorgaans voltreffers, zeker die met een naam van ornitologische aard.

Helaas, lieve lezer. Café De Duifkens, De Reiger, De Haan… het zijn allemaal vogels voor de kat. De droeve waarheid is dat volgens Volkskunde Vlaanderen de betere bruine kroeg met uitsterven bedreigd is. Door de crisis, het rookverbod en ook omdat ze blijkbaar niet echt populair meer zijn, stond er dit weekend in de krant. En de krant heeft altijd gelijk. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik weet wat mij te doen staat. Allons-y, lieve lezer. Het is vijf voor twaalf. Een schoon uur om op café te gaan.

Geef commentaar
April 3, 2012

Parels voor de zwijnen

By in Gegeten

Vorige week met het Lief in Bar(t)-à-vin gegeten. En gedronken. Bar(t)-à-vin is officieel een restaurant-wijnhandel, hetgeen mooi meegenomen is, want wat lust de Commentator graag? Wijn! Bar(t)-à-vin (vermoeiend, met al die haakjes en streepjes) bevindt zich in een voormalige art-deco varkensuitsnijderij in de slachthuiswijk. Dat leest u goed, een art-deco varkensuitsnijderij. Slachters met een hart voor dieren, ze moeten dus bestaan. Ik beeld me graag in dat de varkens ook nog een massage en een pedicure kregen voor ze gekeeld en uitgebeend werden. Op de tonen van een of ander bombastisch requiem. Soit. Voor wie al eens last heeft van keuzestress, is dit restaurant een klein paradijs. Op het suggestiebord staan slechts twee voorgerechten en twee hoofdgerechten, waarvan de helft vaste waarden zijn, met name de gegrilde groenten met mozzarella en de huisbereide steak-tartare, die lichtjes legendarisch is in zijn genre. Salonvegetariërs moeten niet bang zijn: als er zoiets als een art-deco varkensuitsnijderij bestaat, bestaat er vast ook ergens een minimalistische koeienuitsnijderij, met Ambi Pur en loungemuziek, dus smul maar raak, van dat rauwe vlees. Het is om duimen en vingers bij af te likken. Mijn lief en ik werkten de hele kaart af, omdat het kon. Nobashigarnalen en steak-tartare voor hem, gegrilde groenten en een boterzacht stukje vis pour moi. Geen gedoe met een ingewikkelde wijnkaart, de eigenaar goochelt met wat adjectieven zoals daar zijn fris, fruitig, strogeel of robuust, en jij kiest er eentje uit. Of, in mijn geval, allevier – uw dienaar werkt graag grondig. Alles smaakte hemels. Maar gaat u het vooral zelf eens proberen, en vergeet daarbij niet te genieten van het décor. Had ik u overigens al verteld dat het een voormalige art-deco varkensuitsnijderij betreft? Zo heeft u meteen iets om over te praten. Wel eerst uw mond leegeten natuurlijk. 

Geef commentaar (2)

Tags: , , , , ,

February 22, 2012

Dagen zonder Vlees

By in Gedacht

Vandaag begint Dagen zonder Vlees, een 40 dagen durend initiatief van een geëngageerde studente die de wereld wil redden en zo. Nu ja, wat heet geëngageerd: in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is het niet de bedoeling om geen vlees meer te eten. Het is de bedoeling om minder vlees te eten. Met dat engagement van de jeugd valt het dus wel mee. Goed dat er nog zekerheden zijn in het leven.

Uw dienaar bekende eerder reeds, met het schaamrood op de wangen, ooit een salonvegetariër te zijn geweest. De gevolgen daarvan kan u hier nalezen. Ondertussen ben ik genezen, en pleur ik wel eens een stukje koe in de pan. Voor de gezelligheid. Maar goed, genoeg over mij. Er is werk aan de winkel. Dagen zonder Vlees is begonnen, en u doet natuurlijk mee. Welaan, dan heb ik een gouden tip voor u. Uw dienaar ontdekte pas Beenhouwerij Van Dun, gespecialiseerd in lamsvlees. Probeert u ook zeker het vleesbrood met noten eens. Om duimen en vingers bij af te likken. En hé, als ze de komende 40 dagen zouden vragen of het iets meer mag zijn, zegt u gewoon nee. Puur op karakter.

Heerlijk toch, samen de wereld redden.

 

Geef commentaar (1)

Tags: , , , ,

January 6, 2012

River is da shit

By in Gehoord

Bij gebrek aan een huisslaaf of kind stond uw dienaar vorige week in hoogsteigen persoon in de Aldi. Omsingeld door puistige pubers die generische pepdrankjes en limonade kochten. Nu hoor ik u denken: de Commentator is een snob! In het geheel niet. Als er dan toch boodschappen gedaan moeten worden, mag ik graag naar de Aldi gaan. In de Aldi valt immers altijd wat te beleven. Een scheldpartij als het een slome dag is. Een gevecht, als het even meezit. Een taalbad, als je geluk hebt. Geniet u even mee:

Tiener 1: Dude, wa gade gij drinken?

Tiener 2: Kende da nie? Gast, da’s mega-lekker. River is da shit, kerel!

Tiener 1: Fok dude, da’s kei zoet.

Tiener 2: En dan?

Tiener 1: Ik mag da nie drinken, mijn tanden zijn, like, mega-weak.

Tiener 2: Serieus? Dude, da suckt kerel. For real.

(…)

U las het hier eerst, mensen. River is da shit.

 

 

Geef commentaar (2)

Tags: , , , ,

December 21, 2011

Party hardy!

By in Gedaan

De Commentator is dol op feestjes. Feestjes van het soort waar je kan dansen. En met dansen bedoelt uw dienaar écht dansen. Geen slappe bijtrekpas die met het blote oog nauwelijks waarneembaar is, neen, écht dansen. Een orkaan van rondvliegende ledematen, een tsunami van gutsend zweet, een gevecht met lang genegeerde gewrichten. De volgende ochtend kreunend uit je bed kruipen en verdwaasd de schade opmeten. Een verzwikte enkel. Pijnlijke voeten. Verrokken spieren. Alsof je een marathon hebt gelopen. Terwijl het gewoon Hammertime was.

Een paar weken geleden ging uw dienaar voor de eerste keer naar een Kissingerfeestje. Ik was bijna jarig en vastberaden een gat in de nacht te dansen. Het feest zou uitzonderlijk doorgaan in het café van het Fotomuseum, en omdat dat café niet zo heel groot is, werd aangeraden op tijd te komen. Op tijd komen heeft blijkbaar zijn beste tijd gehad. Om middernacht was er geen kat. Om één uur druppelden de eerste gasten binnen. Om twee uur werd voorzichtig aan de dansvloer gesnuffeld, heel voorzichtig. Om drie uur, exact 276 slappe bijtrekpassen later, fietste uw dienaar naar huis. Feesten na je dertigste? De klok slaat nog zelden Hammertime.

Geef commentaar (4)

Tags: , , , ,

December 14, 2011

When the shit hits the fan

By in Gekocht

Vorig jaar had ik op 24 december exact twee uur de tijd om al mijn kerstinkopen te doen. En met mijn kerstinkopen bedoel ik: die van mijn lief. Mijn lief vergeet zulke dingen namelijk. En met vergeten bedoel ik: zo lang mogelijk negeren. De kapoen. Iedereen weet natuurlijk dat deze strategie enkel werkt bij problemen, niet bij kerstinkopen. Alzo wil de jaarlijkse traditie dat de Commentator, een zenuwcrisis nabij, het heft in eigen handen neemt en vlak voor het vallen van kerstavond in een vlaag van hoop, geloof en liefde de stad in duikt, met de onverschrokkenheid van Rambo. Eens gevangen in een betonnen jungle, tussen vijfduizenden andere wanhopigen, gaat het scenario meestal als volgt: de hoop slaat dra om in ongeduld, het geloof in verbijstering en de liefde in moordzucht. Dus gebeurt het wel eens dat er hier of daar een toevallig slachtoffer valt. Een oudje dat van de stoep gemaaid wordt, een poedel verpletterd, een winkeljuf uitgekafferd. Rambo wenst u prettige feestdagen.

Dit jaar, beste lezer, blijft mijn innerlijke Rambo veilig opgeborgen. De buit is al binnen, een slordige tien dagen voor d-day. Met dank aan Steen en Been, waar ik eerder deze week tijdens een druilerige lunchpauze mijn neus binnen stak. Weet u wat men verkoopt bij Steen en Been? Fossiele drollen. Echt waar. U vindt ze tussen de mineralen, de edelstenen en de opgezette knaagdiertjes. Fossiele drollen, dames en heren. Ik zeg u: veel beter dan dat wordt het niet. Er kan zelfs een strikje rond.

Vaarwel, Rambo.

Geef commentaar

Tags: , , , , ,

December 6, 2011

De pot op

By in Gedacht, Gedronken

Er zijn veel dingen die vervelend kunnen zijn aan een toiletbezoek in een openbare gelegenheid. In willekeurige volgorde zijn daar bijvoorbeeld: het ontbreken van toiletpapier. De rij wachtenden voor u. De rij wachtenden na u. Slechte geluidsisolatie. Een bezoedelde bril. Overmatig gebruik van geurverfrisser waardoor u het idee krijgt te zitten kakken in een gaskamer. De beschaamde blik op het gezicht van de persoon die het toilet voor u heeft gebruikt, waardoor u weet hoe laat het is. Een nog lauwe tot zelfs warme bril. Een bejaard stuk zeep. Een behaard stuk zeep. Geen zeep. Flauwe moppen op de deur. Een slot dat niet werkt. Soit. Er is altijd wel iets dat je doet snakken naar de veilige beslotenheid van je persoonlijke plee.

Zaterdagavond dronk uw dienaar een pintje in café Vitrin. En nog eentje. Een halve liter bier later was de Commentator toe aan een plasje. Helaas was er geen toiletpapier meer. Uw dienaar, immer één brok daadkracht, wilde zich onverwijld naar de bar reppen om een nieuwe rol, maar daar was de volgende in rij het niet mee eens. Ze moest heel erg dringend, zei ze. Wachten op toiletpapier was geen optie. ‘Kan je niet gewoon lekker schudden?’ vroeg ze. Ze sprak Ollands, en om te illustreren wat ze bedoelde, liet ze vrolijk haar pelvis een paar seconden lang trillen. Ik keek het tafereel vol gruwel aan, stond gewillig mijn plaats af en ging terug aan de toog staan, mijn blaas nog vol. Er is altijd wel iets dat je doet snakken naar de veilige beslotenheid van je persoonlijke plee. Met stip op nummer 1: de gedachte aan een trillende pelvis.

Geef commentaar (1)

Tags: , , , , ,

December 1, 2011

Dag Sinterklaas

By in Gezien

December heeft de stad in stilte beslopen. Het is geen weer voor december. Te warm en te vochtig. Maar de achterste in de rij wordt met het jaar ongeduldiger. Met alle gevolgen vandien. Zo loop je de ene minuut nog fluitend door de stad, jas open, sjaal opgeborgen, de mouwen lichtjes opgestroopt, en sta je de volgende oog in oog met de goedheiligman. Die zich vloekend probeert te ontdoen van een overbodig onderlijfje. In een hoekje van de selfbank in de Nationalestraat.

Sinterklaas zien zweten, dat doet wat met een mens.

Geef commentaar

Tags: , , ,

November 23, 2011

Qu’ils mangent de la brioche

By in Gegeten

Toen de legendarische Marie-Antoinette aan de vooravond van de Franse Revolutie hoorde dat haar volk in opstand kwam omdat er geen geld was om brood te kopen, antwoordde ze naar verluidt schouderophalend ‘qu’ils mangent de la brioche’. Dat ze dan gebak eten. Heerlijk, toch.

Mocht Marie-Antoinette nog leven, ze zou wellicht Lesley-Ann heten, op het Zuid wonen en haar pistolets bij Delafaille halen. Daar koop je tegenwoordig een klein bruin brood voor de luttele prijs van €3,90. Drie euro negentig. Voor een klein bruin brood. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik meen het geluid van een vers geslepen guillotine te horen.

Geef commentaar (1)

Tags: , , , , , , , , ,

Older Posts